يقيناً چون نواب مجتهد نبود از همان آغاز اين پرسش مطرح بود كه قتل كسروي به فتواي كدام يك از مراجع ديني صادر شده است؟
همسر نواب از علامه اميني سخن مي‌گويد. حسين اكبري يكي از ياران نواب تصريح كرده كه چون در مورد مهدور‌الدم بودن كسروي دچار ترديد شده است از آيت‌الله محمد علي شاه آبادي، شيخ محمد حسن طالقاني، آيت‌الله كاشاني و آيت‌الله سيد محمد بهبهاني كسب تكليف نموده و همگي او را به كشتن كسروي تشويق كرده‌اند. [32] وي همچنين مدعي است كه خود نواب حكم قتل كسروي را از شيخ محمد حسين مستبط(كمپاني) و آقا شيخ محمد تهراني دريافت كرده بود. [33] اگر چه حكم و فتواي كتبي هيچ يك از مراجع و علماي نام‌برده مبني بر ضرورت قتل كسروي به دست نيامد ولي رفع اتهام از سيد حسين امامي در دادگاه تجديد نظر نشانگر اقدام علما و اعلام مهدورالدم دانستن كسروي و مشروع دانستن عمل فدائيان اسلام است. ناگفته نماند كه شمس قنات آبادي مدعي است آيت‌الله كاشاني در بين اقدامات فدائيان اسلام، قتل هژير و رزم‌آرا را تأئيد مي‌كرد ولي از كشتن كسروي، خشنود نبود. چون ترورش او را به امامزاده‌اي تبديل كرد. [34] پرسش ديگري كه در اينجا مطرح مي‌شود آن است كه چرا فدائيان اجازه ندادند محاكمه‌ي كسروي سير عادي خود را بپيمايد و نظر دادگاه اعلام شود؟ خوش نيت معتقد است كه همه مي‌دانستند ره به جايي نمي‌برند و خواسته‌ي مردم و علما را تأمين نمي‌كند. به همين دليل بود كه نواب تصميم گرفت كار او را يكسره سازد. بدين ترتيب كسروي كشته شد و نواب به مشهد رفت و از دستگيري در امان ماند. او پس از مسافرت به نيشابور، گرگان، رشت، قزوين، همدان و كرمانشاه از مرز خسروي به عتبات عاليات رفت و به ترغيب علماي آن ديار به آزاد كردن ضاربين كسروي پرداخت. آيت‌الله قمي از نجف تلگرافي به دولت ايران مخابره كرد و خواستار آزادي فوري ضاربين شد. مدتي بعد با رحلت آسيد ابوالحسن اصفهاني در نجف، هيأت بلند پايه‌اي از سوي شاه عازم نجف اشرف گرديد. در اولين جلسه‌ي ديدار اين هيأت با علما و مراجع نجف، آيات عظام خويي و سيد جواد تبريزي، عدم رضايت و نگراني حوزه‌ي علميه‌ي نجف را از ادامه‌ي بازداشت ضاربين كسروي اعلان كردند. حتي آيت‌الله قمي در پاسخ به سؤال يكي از اعضاي هيأت مذكور عمل فدائيان را مانند نماز از ضروريات دانسته كه احتياجي به فتوا ندارد. [35] چند روز پس از بازگشت هيأت به ايران بنا به وعده‌هاي داده شده و تحت فشار افكار عمومي، ضاربين تبرئه و از زندان آزاد شدند. رهايي فدائيان به منزله‌ي يك پيروزي بزرگ براي جمعيت تازه تأسيس آنها به شمار مي‌رفت. به گونه‌اي كه موجب علاقه‌مندي كثيري از جوانان و نيز نفوذ بعدي آنها در تحولات سياسي كشور گرديد. نواب پس از اقامتي چند ماهه در نجف، به ايران بازگشت. در ايران با سازمان‌دهي فدائيان عليه بي‌حجابي به نبرد پرداخت و با سفر به اطراف، وحدت امت اسلامي را ترويج نمود. در سال 1327 پس از اعلام موجوديت دولت اسرائيل، اجتماع عظيمي در مسجد سلطاني تهران به راه انداخت و با تلاش خود پنج هزار فدائي اسلام را جهت عزيمت به فلسطين مهيا ساخت كه ابراهيم حكيمي نخست وزير وقت با تجهيز آنها و اعزامشان به خارج مخالفت به عمل آورد. در كنار اين قبيل اقدامات، نواب به توجيه نظريات سياسي خود پرداخت. گذشته از سخنراني‌هايي كه براي اقشار مختلف مردم ايراد مي‌نمود در سال 1328 به نگارش كتاب راهنماي حقايق پرداخت. كه به سبب تنگناهاي مالي، چاپ و نشر آن بيش از يك سال به طول انجاميد. [36] در كنار اين روشنگري‌ها، از اقدامات سياسي هم غافل نبود. و چون مجلس به نخست وزيري عبدالحسين هژير رأي اعتماد داد، به درخواست آيت‌الله كاشاني تظاهراتي در مخالفت با نخست وزيري هژير به راه انداخت. اين تظاهرات چهار روز به طول انجاميد و طي آن به كوشش نواب براي نخستين بار پس از شهريور 1320 بازار تهران سه روز تعطيل شد. پس از اين ماجرا نواب به همراه برادران واحدي به لرستان و شيراز رفت و با عشاير آن ديار به گفتگو نشست. غرض او احتمالاً ايجاد حكومت اسلامي بود. او خود در راهنماي حقايق با عبارت در همين روزهاي نزديك به برپايي مقدمات چنين دولتي اشاره كرده بود. [37] شايد چنين ايده‌هايي نه برخاسته از شرايط اجتماعي ـ سياسي بلكه معلول آرزوهاي جوانان مسلمان آرمان‌گراي جمعيت فدائيان اسلام بوده است. درست است كه در مجالس سخنراني نواب و واحدي چندين هزار نفر شركت مي‌كردند اما تعداد فدائيان اسلام هرگز به چند صد تن نيز نرسيد. و در همان زمان حتي ساير پيروان آيت‌الله كاشاني با مواضع نواب همخواني نداشتند. [38] به نوشته‌ي شمس قنات آبادي در انتخابات هيأت مديره مجمع مسلمانان مجاهد كه در 14 بهمن 1327 انجام شد، از يك هزار و هشتصد تن شركت كنندگان در رأي‌گيري، نواب فقط هشتاد رأي آورد و قنات آبادي به اتفاق آرا به عنوان مدير جمعيت انتخاب شد. [39] تأكيد بر اين روايت از اين جهت اهميت داشت كه نشان دهد نواب حتي در بين مسلمانان مبارز كه رهبري آيت‌الله كاشاني و دخالت فعال در سياست را پذيرفته بودند، پايگاه محكمي به دست نياورد. تا چه رسد به مسلمانان سنتي. لحن بيان فدائيان اسلام بسيار تند بود و معلول روحيه‌ي انقلابي و متأثر از روح انقلاب زمانه و نيز نوعي تاكتيك مبارزه بود. البته اين تاكتيك در مبارزه هم كارساز بود و نواب بارها شاهد موفقيت آن بود. يك روز پس از انتخابات مجمع مسلمانان مجاهد، شاه از يك سوء قصد جان سالم به در برد. دولت به همين بهانه حزب توده را غير قانوني اعلام كرد و آيت‌الله كاشاني را زندان و پس از آن به لبنان تبعيد نمود. در انتخابات مجلس شانزده، آيت‌الله كاشاني طي نامه‌اي از لبنان از نواب خواست كه به انتخاب ملّيون ياري رساند. نواب علي‌رغم ترديدي كه در پاي‌بندي برخي از نامزدها به دين داشت، خواسته‌ي وي را برآورد و برخي از ياران خود را مأمور نظارت بر انتخابات و حفاظت از صندوق‌هاي رأي كرد.
تلاش اينان با دخالت مأموران انتظامي ناكام ماند و به بهانه‌ي برگزاري مراسم عزاداري سالار شهيدان، صندوق آرا از مسجد سپهسالار به محل فرهنگسراي ايران منتقل شد و تقلب مورد نظر دولت به عمل آمد و كانديداهاي ملي به مجلس راه نيافتند. درهمين زمان سيد حسين امامي در 13 آبان (12 محرم) 1328، عبدالحسين هژير وزير دربار را كه در مسجد سپهسالار مشغول خلعت دادن به رؤساي هيأت عزاداري بود ترور كرد. هژير در گذشت و امامي بلا فاصله چهار روز بعد محاكمه و اعدام شد. ترور هژير، موجب باطل شدن انتخابات گرديد و در انتخابات مجدد، نمايندگان جبهه‌ي ملي و آيت‌الله كاشاني وارد مجلس شدند. هژير از ديرباز متهم به ارتباط نزديك با انگليسي‌ها بود. به خصوص مأموريت چند ساله‌ي او در انگلستان و سپس تصدي مقام‌هاي مهم در كشور، او را در مظان اتهام قرار داده بود. [40] او از كساني بود كه با خانم لمبتون مأمور انگلستان در ايران رابطه‌ي خوبي بر قرار كرده بود و همين امر رهگشاي او به سوي احراز پست‌ها و مقامات بالاي كشوري بود. [41] آيت‌الله كاشاني كه به او خوش‌بين نبود، اعلاميه‌اي شديد‌اللحن عليه نخست وزيري‌اش منتشر كرد. فدائيان اسلام در اعتراض به نخست وزيري وي تظاهرات گسترده‌اي عليه او به راه انداختند. در يكي از اين تظاهرات (27 خرداد)، در حالي ‌كه قرآن بزرگي ميان پرچم سه رنگ در دست تظاهرات كنندگان بود، مأمورين انتظامي به جمعيت معترض حمله كردند و 26 نفر را مجروح ساختند. [42] اين مسأله موجب نزديكي وكلاي جبهه‌ي ملي و آيت‌الله كاشاني و نواب صفوي گرديد. همچنين آيت‌الله العظمي بروجردي با صدور اعلاميه‌اي حمايت قاطع خود را از مبارزات آيت‌الله كاشاني در برابر هژير اعلام كرد. علاوه بر اين، هژير متهم بود كه در آزادي انتخابات مجلس شانزدهم دست برده و مانع از رسيدن نمايندگان ملي به مجلس شده است. هژير ترور شد و يك روز بعد در گذشت و سيد حسين امامي نيز در هفدهم آبان 1328 با شعار زنده باد اسلام در ميدان سپه به دار آويخته شد. امامي همان كسي بود كه چندي قبل كسروي را به قتل رسانده بود و به عنوان يك چهره‌ي انقلابي مذهبي، معروف شد. مرگ امامي كه اولين قرباني مبارزات مسلحانه‌ي جمعيت فدائيان اسلام بود، تأثير عميقي بر روحيه‌ي مبارزه طلبي همرزمان او گذاشت و نواب و يارانش را به شدت متألم كرد. بدين ترتيب ترور هژير و ابطال انتخابات و برگزاري مجدد آن، به سود اعضاي جبهه‌ي ملي، تمام شد و راه براي ورود نمايندگان مورد نظر آيت‌الله كاشاني و مليون به مجلس شوراي ملي فراهم شد. با گشايش مجلس،آيت‌الله كاشاني كه در شمار وكلاي منتخب تهران قرار داشت و از مصونيت پارلماني برخوردار بود از تبعيدگاه خود لبنان به كشور بازگشت و به صفوف اقليت مجلس پيوست.
 

بازگرداندن جنازه‌ي رضا شاه:
در اواخر همان سال موضوع باز آوردن جنازه‌ي رضا شاه از مصر مطرح شد. محمدرضا شاه بر آن بود كه جسد پدر را به قم برده پس از آن كه يكي از مراجع بر آن نماز خوانده، در حرم عبد العظيم دفن نمايد. تدارك شاه و دربار براي آوردن جنازه‌، گسترده بود و كسي از مراجع قم نيز بر جنازه‌ي وي اقامه‌ي نماز نكرد. در اين ميان فدائيان اسلام سخت فعال بودند و مرتب از جنايات او سخن مي‌گفتند. سخنراني‌هاي سيد هاشم حسيني و سيد عبدالحسين واحدي و تظاهرات هر روزه در مدرسه‌ي فيضيه و موفقيت آنان در ناكام گذاشتن شاه و دربار، موجب شد كه برخي از وابستگان رفتند و ذهن آيت‌الله بروجردي را مشوب كردند و گفتند اينها اخلالگرند.آيت‌الله بروجردي نيز در دهم خرداد سال 1329 در سر درس، آنها را طلاب علوم ديني مردود اعلام كرد كه به وظايف روحاني خود آشنا نيستند. [43] پس از اين سخنراني، احساسات طلاب بر ضد فدائيان اسلام بر انگيخته شد و چون در غروب روز 14 خرداد، آنان پس از نماز آيت‌الله خوانساري به پخش اعلاميه پرداختند، طلاب مخالف به آنان حمله برده و تني چند از فدائيان اسلام را مضروب ساختند [44]       و شهريه‌ي طلاب پيرو نواب از سوي آن معظم‌له، قطع شد و به گفته‌ي محلاتي اين طلاب تا يك سال حق ورود به مدرسه‌ي فيضيه را نداشتند.   [45]